ระหว่างเรา

รู้สึกนะว่า..

เวลาเราโทรไป..

พี่เค้าไม่อยากรับโทรศัพท์ของเราแล้ว..

พยายามบอกตัวเองว่า..

จะไม่โทรไปหาพี่เค้าอีก..

พี่เค้าจะได้ไม่ต้องลำบากใจ

ที่จะต้องมารับโทรศัพท์เรา..

เข้าใจนะว่า..

ตัวเราเองกำลังรู้สึกน้อยใจ..

แต่ก็บอกตัวเองว่า..

เราไม่มีสิทธิ์ที่จะไปน้อยใจ

หรือเรียกร้องอะไรจากพี่เค้า

 ...

คิดเสียว่า

พี่ปุ๊เค้าก็แค่..อยากเปลี่ยนบรรยากาศ..

พี่เค้าอยากมาเที่ยว..เพราะไม่เคยมาเชียงใหม่

..

พอมาแล้ว..

เค้าก็ถือเป็นเสร็จธุระ

หมดเรื่องที่อยากทำ

...

เราก็ควรใช้ชีวิตของเราไป เหมือนที่เคย..

ก็อยู่มาได้ตั้ง 15 ปีแล้ว...

 ชีวิตที่มีพี่เค้าหรือไม่มีพี่เค้า...

ก็คงไม่ต่างกันเท่าไหร่

..

บอกตัวเองว่า

นี่ชีวิตจริงนะ

มันไม่ใช่นิยาย...

ที่จู่ๆอีกคนหายไปเป็นสิบๆปี

แล้วเค้าจะกลับมา..

อย่าฝันไปเลย

...

บางที..

พี่ปุ๊คนที่เรารู้จัก..

อาจเป็นอีกคนหนึ่ง...ที่ไม่ใช่คนนี้...

...

และบางที

โอ๋คนที่พี่ปุ๊รู้จักอาจตายไป

ตั้งแต่ 15 ปีที่แล้ว..

โดยที่พี่ไม่เคยรู้

และไม่มีวันได้รู้

..

เพราะโอ๋รู้ตัวดีว่า...

ไม่เคยมีค่าอะไร

ในสายตาของพี่

ตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกัน..

จนถึงวันนี้..

..

15 ปีนี้มันนาน นะพี่ปุ๊

นานจน...

บางครั้งเราไม่น่าที่จะไปแตะต้องมันอีก

ควรจะเก็บมันไว้ระลึกถึงแล้วอุ่นหัวใจ

น่าจะเป็นสิ่งที่ดีกว่า..

...

ขอบคุณที่มาเยี่ยม

ถ้าพี่ว่างจะมาเที่ยวอีกเมื่อไหร่ก็บอกนะ

จะถูบ้านรอ..

นานากับโอเว่น มันไม่กัดพี่หรอก...

...

ถ้าพี่อ่านทั้งหมด..

พี่จะเข้าใจ..

ว่าเราในวันนี้

ไม่ได้จะขอเป็นอะไร..ในใจของพี่เลย...

นอกจาก...

ขอเป็นแค่น้องคนหนึ่ง...

เท่านั้นเอง ...

 (เหมือนที่พี่เคยให้เป็น...เมื่อ 15 ปีก่อน เท่านั้นจริงๆ..)

 

 

 

 

 

edit @ 8 Sep 2008 01:55:09 by PimToTana

edit @ 8 Sep 2008 01:56:54 by PimToTana

edit @ 8 Sep 2008 02:46:29 by PimToTana

edit @ 11 Sep 2008 09:26:47 by PimToTana

มีคำถามเป็นร้อยเป็นพัน...

อยากถาม..

อยากรู้...

แต่สุดท้ายก็ต้องเก็บเอาไว้...

..

เพราะไม่แน่ใจ

ว่าตัวเองเป็นใคร..

...

ดูเหมือนการขอตำแหน่ง.."น้อง"

จะเป็นการขอมากไป

ในใจพี่ปุ๊..

....

ไม่อยากเป็นแค่คนแปลกหน้า...

...

หรือว่าเคยรู้จักกัน

...

ถ้าถามออกไปกลัวเจอกับคำตอบที่แย่กว่านั้น

...

"โอ๋ไม่เคยมีความหมาย...ในสายตาของพี่เลย"

...

ดังนั้น..

อย่าเลยนะใจ

หยุดแค่ตรงนี้แล้วกัน

...

edit @ 11 Sep 2008 09:26:28 by PimToTana

ไอ้แหว๋วมันให้เบอร์พี่ปุ๊มา..

...

..

.

...

แล้วเราก็โทรไป

...

 

edit @ 8 Sep 2008 02:42:38 by PimToTana

เพื่อนคนหนึ่ง...

ชื่อ ไนน์

เป็นคนเงียบๆ

เรียนวิทย์/เคมี

..

มีเรื่องอะไรก็เล่าให้มันฟัง

ทุกเรื่องไป...

รวมถึงเรื่องที่ลึกที่สุดในหัวใจ..

...

วันที่รู้ข่าวว่าพี่แมวแต่งงาน...

นอนไม่หลับ..

คิดเอาเองว่าเจ้าบ่าวชื่อ ธนา

ไนน์บอกว่า..

พอเถอะ..

แกยังมีฉันที่รักแกอีกคนนะ..

...ตอบเพื่อนไป..

"ฉันไม่แน่ใจนะ..แต่จะสัญญาว่าจะอยู่เป็นเพื่อนแก"

"ไม่เป็นไร...แค่ฉันได้ดูแลแกก็พอ"

..

 

 

edit @ 8 Sep 2008 00:19:12 by PimToTana

edit @ 8 Sep 2008 02:42:22 by PimToTana

วันที่ 18 ตุลาคม 2543

เราพาแม่ไปอำเภอ เปลี่ยนชื่อ-นามสกุล

เจอแม่พี่ปุ๊...

เป็นคนเปลี่ยนให้...

..

ขอบคุณแม่พี่มากนะค่ะ

...

เพราะว่าวันนั้น

เราได้กลับมาเป็นลูกของแม่เรา...

และเป็นวันที่กอดของแม่ยังอุ่นมาถึงวันนี้...

...

เป็นวันสุดท้ายที่ได้กอดแม่

....

 

edit @ 8 Sep 2008 00:15:42 by PimToTana

edit @ 8 Sep 2008 02:42:07 by PimToTana